Op zondag 1 april vertrokken naar Kodai Kanal. Een van de chauffeurs van Amanda bracht ons naar Dindugul dit is een plaats onder aan de berg om naar Kodai Kanal te gaan. Van daar uit met de bus. Een busrit van 2 uur de bergen in is geen pretje kan ik je vertellen. Wagenziek en nergens waar je de weg kunt zien om je buik in bedwang te houden. Maar het was het waard. Want was is Kodai Kanal mooi!

Toen we aankwamen in Kodai Kanal was het best wel koud. Een flink temperatuur verschil met Madurai. Dus hier kan ik lange broeken, truien en dichte schoenen dragen wie had dat gedacht.

We gingen opzoek naar de Pasam Trust (ziekenhuis). Dit gevonden en de dokter van Passam Trust ontmoet. Een oude man die stokdoof is. Maar hij heeft gestudeerd in Duitsland voor oogarts en spreekt goed Engels. Hij leidde ons rond en liet ons ons onderkomen zien. Een mini huisje voor Amy en mij. Na de rondleiding even naar het centrum gegaan. Het is zo anders dan Madurai alsof je in Oostenrijk bent. Dit was ook te merken aan mijn uiterst goede conditie was al buiten adem als ik een trap op moest lopen.

Wat rondgewandeld in het ‘centrum'. Kodai Kanal is een toeristische plek wat ook goed te merken was. Veel mensen vanuit buiten India maar ook Indiase toeristen wat raar is om te zien want normaal zie ik Indiaase vrouwen in Saree's maar nu zag ik ze in spijkerbroek en t-shirt. We kregen toch wel honger dus gingen we op zoek naar wat te eten. We vonden een Domino's pizza! Dus daar naar binnen even iets anders dan rijst.

Op maandag begonnen we met werken bij Passam Trust. Maar we voelde ons beide niet zo goed. Buik problemen.. Misschien was het toch niet zo slim om pizza te eten. Maar ach wie zich brand moet dan maar op de blaren zitten. Toch aan de slag gegaan. Er zijn 10 dokters vanuit Duitsland die voor twee weken lang operaties uitvoeren. De operaties zijn voor mensen met extreme brandwonden. Bijvoorbeeld, een vrouw die gas aan het pompen is voor het fornuis en dan ontploft de hele boel. Hierdoor staat de vrouw in brand. Door de pijn gaat ze in de meest gemakkelijke positie staan en dat is in de meeste gevallen met de kin op de borst en de arm tegen je aan en naar boven. Doordat ze zo staan schroeit de huid aan elkaar vast waardoor de kin vast zit aan de borst en de arm dubbel geplakt zit en vast zit aan je bovenlijf ook zijn er veel vingers verbogen en niet meer te gebruiken. De chirurgen proberen de kin van de borst te scheiden zodat het hoofd weer normaal op je romp staat. Ook zorgen ze ervoor dat de arm weer ‘normaal' wordt. Het is heel indrukkwekkend om de operaties te zien. En dat we toestemming hebben om te kijken is denk ik nog wel meer bijzonder. Ik had nooit gedacht een operatie van zo dichtbij te kunnen zien, zeker niet hier.

De dokter, eigenaar van Passam Trust wil zoveel mogelijk mensen helpen. En geeft daarom consulten, operaties, medicijnen en alle benodigdheden gratis. Hij is een heel gelovig man en ziet dit als zijn doel in het leven. Hij gaat naar verschillende dorpen toe en helpt daar de mensen als ze medische hulp nodig hebben. Het is heel bijzonder om zo iemand te mogen ontmoeten en dat hij ons toe laat in zijn ziekenhuis. Ik ben blij dat ik gegaan ben!

Op dinsdag zijn we eerder weg gegaan zodat we het Kodai Kanal lake konden zien. Dit is een heel groot meer. We hebben een fietsboot gehuurd en zijn wat rond gefietst over het water. Er waren heel veel mensen op het water. En ook heel veel mannen die ons de hele tijd volgde, dit was echt heel irritant. En ook steeds foto's maken. Dit was minder.

Op woensdag zouden we terug gaan met de bus. Tot dat Amanda me smste dat er een chauffeur in Kodai Kanal was die ons kon ophalen en helemaal terug kon brengen naar Teddy Exports! Dat sloegen we natuurlijk niet af. Want de bus is prima maar een auto met comfortabele stoelen en airco is toch beter.

Bij terugkomst was er een nieuwe vrijwilliger aangekomen. Ze heet Marleen en rara waar komt ze vandaan. Uit Nederland. Het is raar om Nederlands te kunnen spreken want me denken is alleen maar in het Engels omdat ik hier alleen Engels kan spreken.

Donderdag gewerkt voor een dagje want op vrijdag vertrokken we met 8 meiden voor een weekendtrip naar Kollam en Verkala. We vertrokken om 8 uur in de ochtend omdat we eerst nog naar de Tailers Market moesten om wat kleren op te halen. Om 11.20 vertrok onze trein naar een plaatsje waar ik de naam niet van heb onthouden. Van hier vandaan moesten we de bus nemen naar Kollam. De trein is al een ervaring op zich hier. Maar het was prima te doen. Aangekomen op het treinstation met 8 meiden en al onze bagage is een riksja! Wat echt heel grappig! Ik hing half uit de riksja maar dat kan hier allemaal! Het was vooral veel lachen en hobbelen.

Op het busstation waren er heel veel bedelaars. Vooral de kinderen waren erg. Ze kwamen naar je toe begonnen aan je arm te trekken. En je fles water af te pakken. Dit is de ergste vorm van bedelen wat ik tot nu toe heb gezien in India. Ik schrok er best van. Ze bleven ons volgen overal waar we gingen. We moesten nog 45 minuten wachten op de bus dus het werd best irritant.

De bus kwam eindelijk. Dit was prima, maar om half 5 stopte de bus plotseling. Want er was tea time. Iedereen de bus uit om een kopje thee te nuttigen als je wilde. Het was zo apart. Maar het had ook wel weer iets grappigs. Dus na het kopje thee nog 3 uur in de bus. En toen waren we eindelijk in Kollam, Kerala. Kerala is een andere staat in India. Hier opzoek naar een hotel en wat te eten. We waren allemaal moe en hadden honger. En als je dan 8 meiden bij elkaar hebt wordt je daar als receptionist niet vrolijk van. Maar uiteindelijk hadden we dan toch de kamers en konden we ook wat gaan eten.

De volgende morgen moesten we om 10 uur bij een ander hotel zijn voor the House Boat. Het was echt heel tof op the House Boat. We bleven hier voor een dag en een nacht. Ze zorgden voor eten en drinken. En ook hadden we nog een kanotochtje. Het was heel gezellig met al die meiden. Vooral in de avond na het eten toen het bier open ging.

De volgende dag weer naar het treinstation voor een trein naar Varkala! This is the Beach. Het is er heel erg toeristisch maar dat boeide even niet. Want het voelde als vakantie en we konden gewoon in rokjes, jurkjes, korte broekjes, hempjes lopen. Dus geen schouders en knieën bedekken. Dit was echt even een verademing. Helaas was ik niet heel lekker kreeg ik last van me buik. In een strandtent gestrand en daar zorgde ze heel goed voor me. Heerlijk in een hangmat gelegen voor 2 uurtjes en toen ging het weer helemaal goed en was ik er weer klaar voor. Nog even naar het strand geweest en gezond in me bikini! Dus misschien wordt ik toch nog bruin. Ook maar even een pedicure gedaan. Gewoon omdat het kan. Het was een beetje een verwen weekend! In de avond lekker uit eten geweest. En daarna naar een cocktailbar!

Op maandag nog even van het strand genoten en toen om half 3 in een riksja naar het treinstation gesjeest omdat de trein om 3 uur ging en we nog geen kaartjes hadden. Dus ik uit de riksja gesprongen meteen de rij in om kaartjes te kopen. En om 5 voor 3 hadden we kaartjes en konden we met een gerust hart de trein in. Terug in Kollam wat gegeten en toen om half 7 hadden we de slaaptrein terug naar Madurai. Dit was niet echt heel tof. Want een slaaptrein betekent dat je wel bedden hebt maar er zijn meer mensen in de trein en het stinkt, is vies, luidruchtig noem maar op. Wat was ik blij dat ik me oordoppen bij me had. Om 5 uur kwamen we aan in Madurai en toen nog terug naar Teddy Exports. Dus uiteindelijk om half 7 bij Teddy Exports. Maar het was het zeker waard! Wat een top weekend!